Doorzetten

Processed with VSCOcam with f2 preset

Het is vrijdag, de laatste twee uur van de week in het eerste jaar van mijn middelbare school. Dit betekent; gym. Ik ben op dit moment 13 jaar en heb nog nooit op een sport gezeten en ben dan ook niet zo zeker over mijn sportkwaliteiten.

We hebben gym op een sportveld van de lokale honkbalvereniging. Mijn leerkracht noemt het woord ‘rennen’ en ik klap dicht. Ik hoor de opdracht aan en denk alleen maar: ‘Ik kan dit niet.

Goed we moeten rondjes gaan rennen, en automatisch verdeeld de groep zich in twee groepen. Een groep kinderen die weet dat zij kunnen rennen, en staan te poppelen om zichzelf te bewijzen en nog een groep di echt niet wil, die nadenken over hoofdpijn hebben, steken krijgen, moe zijn en voornamelijk: falen. Aan de uitgebreide omschrijving kan je vast bedenken bij welke groep ik hoorde.

Een schreeuw van de leerkracht en de fluit. Ik begin al langzaam en zie in de verte mijn eerste redding, het hokje waar de niet spelende honkbalspelers in zitten. Zo’n drie meter kan ik hier lopen, ik stop zodra ik weet dat mijn leerkracht me niet meer kan zien en weet inmiddels dat ik zo’n halve minuut wel even kan rusten, zonder dat het teveel opvalt. Toch weet ik dat ik, net als alle anderen, 12 minuten zal moeten volmaken.

Meerdere faalgedachtes en ‘opgeef-smoesjes’ gaan dor mijn hoofd, totdat de leerkracht fluit en iedereen stil moet staan. FAAL, denk ik, ik zie namelijk veel klasgenoten op veel verdere plekken staan. Dan kom het moment dat de leerkracht gaat noteren hoever je bent gekomen. Op dit moment was ik altijd nog erg sluw bezig, want, in plaats van uitrusten, probeerde ik, en nog vele anderen, een stuk erbij te smokkelen door te lopen als de leerkracht niet keek.

Hoe komt het zo dat ik mij dit nog zo goed kan herinneren? Het was voor mij echt wel een issue, dat falen, niet kunnen doorzetten

En aan dit hele tafereel dacht ik toen ik op een warme, zomerse namiddag aan het hardlopen was in Frankrijk. Ho! Wacht! De woorden ik en hardlopen in één zin en er is geen sprake van een ontkenning? Ja, dat had ik dus nooit verwacht.

Voor het eerst heb ik hardgelopen, nog nooit eerder in de Nederlandse buitenlucht, en nu in het heuvelachtige Frankrijk. Dat gaat dus wel gepaard met een knal rood hoofd, kort ademen, hoofdpijn en moeiheid, maar ik doe het! Steeds stel ik doelen, zover rennen, even rusten en door. Soms komt daar best even wat mentale strijd bij kijken, net als ‘vroegah’, Nou had ik op die mooie warme middag mijn doel bereikt, maar zei mijn hardloopmaatje ‘Je gaat door!’ en even dacht ik weer terug, want in tegenstelling tot de 1e klas, dacht ik ‘Ik kan dit’ en ‘Iedere stap die ik verder zet is een kleine overwinning’. Wat een switch. En zo ga ik door, en zo ga ik de confrontatie aan, totdat ik weer een doel bereikt hebt, en nog éen.,,

11742743_801804843272840_7635496665352458478_n

 

 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>